Domowy Kościół

        Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot.

ruch-swiatlo-zycie       Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol fos-zoe (gr. słowa światło i życie splecione literą omega, tworzące krzyż). Duchowość Ruchu Światło-Życie została wyrażona w "Drogowskazach Nowego Człowieka". Małżonkowie żyjąc treścią "Drogowskazów" realizują je w "Zobowiązaniach Domowego Kościoła". Kościół Domowy jest gałęzią Ruchu Światło - Życie, do którego należą małżeństwa i ich rodziny. Małżonkowie, dzięki wytrwałej modlitwie, zwłaszcza modlitwie małżeńskiej i dzięki poznaniu Słowa Bożego w odniesieniu do swojego codziennego życia stają się silniejsi i nie ulegają zwątpieniom odbierającym sens ich małżeństwu. Są świadomi swej godności i wartości jaką otrzymali przez sakramenty święte - szczególnie przez sakrament małżeństwa

       Celem Oazy jest formowanie dojrzałych chrześcijan i budowanie wspólnoty Kościoła poprzez ewangelizację i formację, odnowę liturgii, budowanie braterskich wspólnot oraz tworzenie dzieł mających na celu przemianę świata w duchu Ewangelii. Do ruchu może włączyć się każdy katolik.

        Kręgi skupiają 4-7 rodzin. Zadaniem Kręgu jest wspólna modlitwa, spotkanie ze Słowem Bożym oraz wzajemna pomoc. Podczas spotkań, w których uczestniczy zawsze kapłan, ma miejsce dzielenie się radościami i smutkami codzienności oraz wspieranie się wzajemnie w formacji. Krąg jest miejscem - oazą rozwoju miłości, jaką stwórca obdarza swoje dzieci.

Biskupow

 

ikona3        Program formacji jest dostosowany do możliwości i potrzeb każdej rodziny. Zawiera on skromne, ale skuteczne środki takie jak: codzienna modlitwa osobista, małżeńska i rodzinna, krótkie ale regularne rozważanie fragmentu Pisma Świętego w odniesieniu do własnego życia, dialog małżonków, oraz uczestnictwo raz w miesiącu w spotkaniu grupy zwanej Kręgiem Kościoła Domowego.

        Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługą wraz z zespołem diakonii. Diakonię moderacji mogą pełnić zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.

        Kapłani w Ruchu spełniają rolę moderatorów, a nie należący do niego - opiekunów. Spoczywa na nich odpowiedzialność za duchową formacją uczestników Ruchu i eklezjalność wspólnot.

        Członkowie ruchu mają nadzieję wzrastać duchowo w wierze, świadomi zagrożeń idących ze strony świata, mają nadzieję i na taki wzrost swoich dzieci w środowisku które jemu sprzyja.

Duszpasterstwo Osób Głuchoniemych

        15 października 2006 roku Ojciec Benedykt XVI ogłosił Świętym księdza Filipa Smaldone i dał go za patrona wszystkim niesłyszącym oraz ich nauczycielom i duszpasterzom. Filip Smaldone urodził się w Neapolu 27 lipca 1848 roku, w 1871 roku został kapłanem, a w roku 1885 zamieszkał w Lecce. Pracował w zakładzie i szkole dla Głuchych. W 1885 roku założył zakon żeński Kongregację Sióstr Salezjanek Świętych Serc, który do dzisiaj głównie we Włoszech i Brazylii pracuje wśród Głuchoniemych.
        Siostry Salezjanki Świętych Serc prowadzą 12 szkół dla Głuchych, mają 49 domów zakonnych. Św. Filip Smaldone zmarł 4 czerwca 1923 roku w Lecce. Św. Filip Smaldone jest wspominany przez Kościół 4 czerwca. Jest on również głównym patronem kluczborskiego Duszpasterstwa Osób Głuchoniemych.

        Sługa Boży Jan Paweł II napisał w swojej adhortacji takie oto słowa: „Cierpiący człowiek jest drogą Kościoła, bowiem jest on przede wszystkim drogą samego Chrystusa". Jezus otaczał szczególną miłością i troską chorych, cierpiących, sponiewieranych różnorakimi słabościami. Na kartach Ewangelii znajdziemy opis wielu cudów, jakich świat jeszcze nie oglądał: uzdrowienia z chorób i opętań, wskrzeszenia. Kościół pragnie jak najwierniej naśladować Boskiego Mistrza i dlatego też szczególnie chce wychodzić do ludzi cierpiących.
        W to zainteresowanie Kościoła tymi, którzy się źle mają wpisuje się między innymi troska o osoby z uszkodzonym narządem słuchu. Stanowią oni bardzo specyficzną i charakterystyczną grupę społeczną. Ich cierpienie jednak nie zamyka się tylko w obszarze niemożności korzystania ze zmysłu słuchu- a co za tym idzie w większości przypadków- także i posługiwania się mową dźwiękową. Dochodzi tutaj jeszcze jakaś tragiczna nakładka: ludzkich śmiechów, krzywych spojrzeń, społecznego odizolowania.
      Właśnie takiego człowieka spotyka Kościół, który jest zobowiązany zrobić wszystko, żeby przybliżyć mu Chrystusa i doprowadzić do nawiązania między nim a Zbawicielem żywej, osobowej relacji.

* * * * * *

         Charakterystyka osoby niesłyszącej wydaje się z pozoru prostym i nie nastręczającym zbyt wielu niejasności, czy trudności zadaniem. Sam już termin jednoznacznie wskazuje i opisuje osobę niesłyszącą, jako niezdolną do posługiwania się narządem słuchu. Jednak bliższe wniknięcie w zakres tematyki osób niesłyszących pokazuje jak trudnym jest zadanie ich opisania.
      Próba odpowiedzi na pytanie kim jest osoba niesłysząca zdaje się być bardzo złożoną. Środowisko osób niesłyszących jest specyficzne pod wieloma względami. Jest to odrębny świat- świat ciszy. Jest to świat pozbawiony wielu bodźców zewnętrznych, które dla nas- ludzi słyszących- wydają się być oczywistymi i wprost nieodzownymi do poprawnego funkcjonowania. Kto z nas wyobraża sobie życie bez muzyki, bez śpiewu, bez świergotu ptaków, czy szumu morza, a co dopiero bez rozmów z drugim człowiekiem. Jak pisze jeden ze znawców tej tematyki: „głuchota może być wyobrażana przez osoby słyszące wyłącznie jako utrata słuchu. Nikt ze słyszących nigdy nie uzyska wrażenia i obrazu świata perspektywy głuchoty wrodzonej". Wyobraźmy sobie np. matkę, która nigdy nie usłyszy, czy jej małe dziecko w nocy płacze.
        Prawdą jest także stwierdzenie, że głuchota odcina od drugiego człowieka. Fakt ten nie może nie pozostawić śladu w psychice, osobowości, emocjonalności i sposobie życia osób z uszkodzonym narządem słuchu. „Lud żyjący w sercu własnej mowy pozostaje poprzez pokolenia tajemnicą myśli nieprzejrzanej do końca"- pisze Ojciec Święty Jan Paweł II; natomiast katechetka głuchych dzieci s. Monika Polok, werbistka, stwierdza: „osoby z głębokim lub całkowitym upośledzeniem słuchu żyją w krainie stałej ciszy, która okrutnie izoluje od świata i ludzi".


* * * * * *

        Pośród wielu grup, które działają w naszej parafii istnieje także grupa duszpasterstwa osób głuchoniemych. Można powiedzieć, że jest to grupa żyjąca własnym życiem i stojąca jakby trochę z boku „kościelnej sceny". Wynika to z faktu, że głusi nie włączają się np. w przygotowanie parafialnych nabożeństw, spektakularnie składane życzenia podczas przeróżnych uroczystości, czy też nie animują liturgii czytając choćby lekcję podczas Eucharystii. Oczywiście jest to zupełnie naturalny fakt związany ze sposobem życia i funkcjonowania niesłyszących. Podstawą działania i porozumiewania się z głuchymi jest znajomość języka migowego. Bez niego niemożliwe jest dotarcie do niesłyszących. Na szczęście są osoby, które na tym polu wyróżniają się pilnością i gorliwością. Oprócz kapłana, który jest opiekunem grupy, w jej skład wchodzi wiele osób prawdziwie i serdecznie zaangażowanych w działania na rzecz osób z uszkodzonym słuchem. Są w naszej parafii ministranci, którzy posługują się językiem migowym na tyle biegle, że mogą tłumaczyć dla głuchych poszczególne części Mszy św., kiedy odprawiający kapłan nie może używać rąk do migania, bo np. trzyma Przenajświętszą Hostię; mogą migać czytania, psalm. Msza św. w języku migowym jest w naszej parafii odprawiana zwykle co dwa tygodnie w kaplicy „Zakopianka" w domu katechetycznym przy ul. Katowickiej.

Glusi1

         Podczas takiej Mszy św. konieczna jest wieloraka pomoc. W nią włączają się- w miarę swoich możliwości i chęci- niektóre dziewczęta spośród Dzieci Maryji. Ta pomoc to m. in.: obsługa komputera podczas Eucharystii, wskazywanie odpowiednich tekstów mszalnych, uczestniczenie w przygotowywanych niekiedy pantomimach w ramach kazania, i inne. Podczas Mszy św. na specjalnym ekranie są wyświetlane teksty mszalne przy pomocy multimedialnego projektora, aby głusi mogli oprócz języka migowego także czytać. Te teksty muszą być pokazywane za pomocą odpowiedniego wskaźnika. Osoby niesłyszące są zaangażowane podczas Eucharystii w odczytywanie i miganie wezwań modlitwy wiernych oraz w procesję z darami ofiarnymi do Ołtarza.

        Oprócz odprawiania Eucharystii grupa duszpasterstwa niesłyszących zajmuje się przygotowaniem spotkania opłatkowego dla głuchych w okresie przed Świętami Bożego Narodzenia. To spotkanie przedświąteczne odbywa się tradycyjnie w klasztorze naszych Sióstr Józefitek, które zgodnie ze swoim zakonnym charyzmatem włączają się w troskę Kościoła o osoby chore i cierpiące. Siostry nakrywają do stołu i przygotowują smaczny poczęstunek dla niesłyszących gości oraz udostępniają swoją klasztorną kaplicę dla odprawienia Mszy św., a także możemy korzystać z Sali spotkań i swobodnie rozmawiać, cieszyć się obecnością przyjaciół.

        W okresie Wielkiego Postu organizowany jest dzień skupienia dla niesłyszących z Kluczborka i okolic. Ma on miejsce w parafialnym domu katechetycznym. Jest wtedy okazja do spowiedzi niesłyszących, Msza św., wysłuchani nauki, spotkanie przy stole. Wreszcie prowadzone są przy naszej parafii lekcje języka migowego w stopniu podstawowym i zaawansowanym dla osób zainteresowanych duszpasterstwem niesłyszących. Serdecznie polecam drogim parafianom troskę o grupę duszpasterstwa niesłyszących poprzez modlitwę. Wasza modlitwa na pewno będzie ogromnym wsparciem dla duszpasterza, Ministrantów i Dzieci Maryji, a przede wszystkim dla samych niesłyszących.

Glusi2

Rycerstwo Niepokalanej

NIEPOKALANA NAJKRÓTSZĄ I NAJPEWNIEJSZĄ DROGĄ DO NIEBA

        Założone przez św. Maksymiliana Kolbego stawia sobie za cel doprowadzenie wszystkich ludzi do Boga przez Niepokalaną.

        Rok Kolbiański(15.VIII.2010.-15.VIII.2011.) był inspiracją do pozyskania członków za wstawiennictwem św. Maksymiliana, aby doprowadzali siebie i ludzi do Boga przez Niepokalaną.
        8 grudnia 2010 roku przyjęto uroczyście pierwszych 25 członków do Rycerstwa Niepokalanej z nałożeniem medalików Niepokalanej i odmówieniem Aktu Oddania się Niepokalanej. Obecnie grupa liczy 111 członków, którzy są w MI bez żadnych zobowiązań spotykania się w odrębnej wspólnocie. Osoby te chcą oddać się Niepokalanej na wyłączną Jej służbę we wspólnotach, do których przynależą lub też indywidualnie, (nie należą do żadnej wspólnoty).

       Św. Założyciel przewidział trzy formy uczestnictwa w Rycerstwie i właśnie w parafii obieramy MI-1.
To główny nurt. To autentyczny ruch społeczny i katolicki, nieskrępowany żadnymi strukturami. Przynależność polega na przeżywaniu w sposób indywidualny lub we wspólnocie oddania się Niepokalanej. Od tego rycerza wymaga się jedynie realizacji podstawowych warunków zawartych w Dyplomiku Rycerstwa Niepokalanej, stosownie do własnych możliwości bez dodatkowych zobowiązań. A i te podstawowe są tylko zalecane i nikogo nie zobowiązują pod grzechem, choćby najmniejszym (św. Maksymilian Kolbe).

maryja        Św. Maksymilian Kolbe zakonnik Zakonu Braci Mniejszych zamiar swój urzeczywistnił 16 października 1917 roku zakładając w Rzymie Rycerstwo Niepokalanej (MI – od nazwy łacińskiej Militia Immaculatae). Papież Benedykt XV udzielił Stowarzyszeniu ustnego błogosławieństwa a Stolica Apostolska zatwierdziła je i obdarzyła odpustami. Obecnie członkowie mogą zyskać 9 odpustów zupełnych w ciągu roku pod zwykłymi warunkami. Przed II wojną światową MI liczyła już milion członków. W 1941 roku o. Maksymilian został aresztowany, osadzony na Pawiaku a potem w obozie w Auschwitz, gdzie oddał życie w bunkrze głodowym za jednego z więźniów. Został ogłoszony świętym i męczennikiem przez Jana Pawła II (10 października 1982 r.).
    Sława męczennika i jego orędownictwo w niebie przyczyniły się do rozszerzenia MI na wszystkich kontynentach. Dzisiaj MI liczy 4 mln. Św. Maksymilian mógł rozwinąć taką wspaniałą akcję apostolską i zdobyć się na taki heroizm dzięki swemu bezgranicznemu oddaniu się i zaufaniu Niepokalanej.

 

rycerstwoCel MI:
Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi – tak św. Maksymilian streścił cel i program MI.

 

Środki:
Odmawiać codziennie:
1. O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami , którzy się do Ciebie uciekamy, i za wszystkimi, którzy się do Ciebie nie uciekają, a zwłaszcza za nieprzyjaciółmi Kościoła świętego i poleconymi Tobie.

2. Wykorzystanie dla sprawy Niepokalanej wszystkich środków na jakie pozwala stan, warunki i okoliczności. Najskuteczniejsze to: rozważanie Słowa Bożego, modlitwa (szczególnie różaniec), pokuta i świadectwo chrześcijańskiego życia.

3. Rozpowszechnianie Cudownego Medalika Niepokalanej.

 

medalik1A jedynym motywem ma być:
Miłość bez granic ku Sercu Przenajświętszemu Pana Jezusa! (św. Maksymilian)

 

Warunki przyjęcia do MI:
1. Oddanie się Niepokalanej.
2. Noszenie Cudownego Medalika (także w sercu).
3. Wpis do Księgi MI.

 

Odpusty zupełne dla członków Rycerstwa Niepokalanej:
• W dniu oddania się Niepokalanej
• 11 lutego (rocznica objawień Niepokalanej w Lourdes
• 25 marca (Uroczystość Zwiastowania Pańskiego)
• 13 maja (rocznica objawień Matki Bożej w Fatimie)
• 15 sierpnia (Uroczystość Wniebowzięcia NMP)
• 4 października (Uroczystość św. Franciszka z Asyżu)
• 16 października (rocznica założenia MI)
• 27 listopada (rocznica objawienia Cudownego Medalika)
• 8 grudnia (Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP)

 

Odpowiedzialna za Wspólnotę jest Pani Maria Brzózka.

Opiekunem duchowym jest ks. Proboszcz Bernard Jurczyk.

 

MOŻE CHCESZ I TY STAĆ SIĘ RYCERZEM NIEPOKALANEJ ?

Apostolstwo Dobrej Śmierci

patronka dobrej smierci        Stowarzyszenie Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci, nazywane jest potocznie Apostolstwem Dobrej Śmierci. Zatwierdzone przez Piusa XI, w 2008 roku obchodziło uroczyście 100-lecie istnienia w Polsce. Centrum światowe znajduje się obecnie w Montligeon we Francji a w Polsce w Górce Klasztornej, jest najstarszym Sanktuarium Maryjnym na terenie naszego kraju z okresu XI wieku. Opiekę nad ADŚ sprawują Misjonarze Św. Rodziny.

       Charyzmatem Stowarzyszenia jest modlitwa o dobre życie oraz o szczęśliwą godzinę śmierci. Zasadniczym jej celem jest przygotowanie wiernych na godne odejście z tego świata do wieczności.

Zamierza zatem wyjednać:
- dla wiernych chrześcijan, wytrwanie w dobrym i łasce uświęcającej,
- dla obojętnych religijnie i grzeszników , łaskę nawrócenia i przemiany serca,
- dla wszystkich, łaskę szczęśliwej godziny śmierci.

        Stowarzyszenie Matki Boskiej Bolesnej jest odgłosem powszechnej nauki Kościoła w konkretnej formie pobożnego wezwania, którym kończymy Pozdrowienie Anielskie: „Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej". Członkowie mają w obowiązku odmawiać rano i wieczorem trzy Zdrowaś Maryjo, które czczą Potęgę Maryi, Mądrość i Miłosierdzie, uzyskując nie tylko łaskę wytrwania do końca w dobrym, łaskę szczęśliwej śmierci, ale także łaskę zachowania czystości i nabycia cnót oraz łask, jakich dla siebie potrzebują. Św. Anzelm mówi: „Ten zginąć nie może, o Najświętsza Dziewico, kto się do Ciebie zwraca i kogo Ty bierzesz w Swą opiekę".
        Św. Alfons Liguori twierdzi: „Niemożliwą jest rzeczą, aby wierny sługa Maryi miał się potępić". Mówi że: Nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej jest najskuteczniejsze.

        Ważne są także akty życia chrześcijańskiego:
- Pamięć o rzeczach ostatecznych.
- Odmawianie „Zdrowaś Maryjo..."
- Propozycja rozważań praktyk ku czci Matki Bożej Bolesnej.
- Praktyki 9-ciu 1 Piątków Miesiąca i 5-ciu 1 Sobót.
- Zamawianie Mszy św. w swojej intencji i innych.
- Skorzystanie z Sakramentu Chorych.

        Zadaniem członków Apostolstwa jest wielbić i kochać Boga ponad wszystko, czcić i kochać Matkę Bożą, kochać bliźnich, polecać Matce Najświętszej: Kościół Święty i Ojca Św., Ojczyznę , duszpasterzy i misjonarzy, rodziny, młodzież i dzieci, ludzi uzależnionych, krucjatę poczętych dzieci. Powinni dbać o godny i odświętny wygląd miejsc kultu Maryjnego, nosić widzialne znaki Maryi, szerzyć wszelkie kulty Maryjne.

Patronka DS        W parafii:
        W 2001 roku nastąpił podział członków Par. NSPJ i Par. MBWW. Otrzymaliśmy wtedy listę 49 członków. Poprzez głoszone słowo ks. Dyrektora Antoniego Żebrowskiego oraz nasze apostolstwo zapisało się w parafii i spoza 317 członków (obecnie zapisanych jest 450 członków), między nimi jest duża część chorych ofiarujących swe cierpienia o nawrócenia, w intencjach konających, we wszystkich intencjach parafii i Kościoła. Dopiero później wspólnota, zaczęła się spotykać kilka razy w roku w kościele. Na spotkaniach bywało do 50 członków. W 2006 roku wspólnota ufundowała chorągiew ADŚ. Od 2008 roku w parafii odbywają się miesięczne spotkania wspólnoty. Do naszej diecezji przyjeżdżają księża z Górki Klasztornej na formacyjne Dni Skupienia.19 marca 2010 r. w naszej parafii podczas Mszy św. patronalnej został poświęcony piękny obraz Matki Bożej Bolesnej. W każdą IV sobotę m-ca odbywają się Nabożeństwa Maryjne ADŚ. Członkowie uczestniczą w wszelkich Nabożeństwach Maryjnych np. Różańcu, czuwaniach i spotkaniach modlitewnych. Starają się szerzyć wszelkie kulty Maryjne, dbać o miejsca kultu Maryjnego np. obejście wokół figury Niepokalanej.
        Rozprowadzają obrazki z modlitwami, szkaplerze, medaliki, różańce, modlitewniki. Propagują apostolstwo szkaplerza karmelitańskiego. Od 2002 roku zafascynowani Listem Apostolskim Rosarium Virginis Mariae propagują również modlitwę 4 części Różańca św. Z rozprowadzaniem różańców czteroczęściowych wykonywanych przez pustelnika br. Adamczyka z prośbą zamówienia 1 Mszy św. o rychły tryumf Niepokalanego Serca Maryi w naszym sercu, rodzinie, parafii, Ojczyźnie i na całym świecie. Propagują bardzo skuteczną modlitwę Nowenny Pompejańskiej opartej na odmawianiu 3 lub 4 cz. Różańca św. przez 54 dni. Praktykują i propagują prośbę jako zadośćuczynienie Maryi za wszelkie zniewagi popełniane przeciwko Jej Niepokalanemu Sercu (pięciu 1-szych Sobót m-ca). Członkowie należą do Róż Różańcowych. W ramach wspólnoty można oddać się całkowicie Niepokalanej w „Rycerstwie Niepokalanej", objąć modlitwą „Margaretki" kapłana. Z wielką wiarą wpisują podziękowania i prośby w Księgę umieszczoną na ołtarzu Matki Bożej Częstochowskiej ufając w Jej orędownictwo u Syna. Część członków jest w innych grupach np. „Caritas", pomagają starszym, chorym.
        Święta Penitencjaria Apostolska udzieliła Stowarzyszeniu w ciągu roku sześć odpustów zupełnych pod zwykłymi warunkami. Przy wpisie do ADŚ członek dostaje od zelatora pamiątkowy dyplomik ze wskazówkami dotyczącymi wspólnoty. Prowadzona jest Kronika Wspólnoty ADŚ.

        Odpusty zupełne dla członków ADŚ:
• w dniu wstąpienia do Stowarzyszenia
• w Święto Nawiedzenia NMP (31 maja)
• w Święto Matki Bożej Bolesnej (15 września)
• w uroczystość św. Józefa (19 marca)
• w Święto Św. Michała Archanioła (29 września)
• w Święto Św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1 października)

Wspólnota posiada zelatora prowadzącego Panią Marię Brzózkę.

Opiekunem duchowym Wspólnoty ADŚ jest ks. Tomasz Daniła.

Do wspólnoty mogą należeć wszyscy, którym leży na sercu dobro duchowe każdego
człowieka, nawet dzieci po 1-Komunii św.
Spotkania odbywają się w III niedzielę m-ca ok. godz. 17:00.

Żywy Różaniec

Zywy rozaniec        Różaniec święty to jedna z najpiękniejszych modlitw zawsze tak bardzo polecana przez Kościół, sięgająca czasów św. Dominika. Stowarzyszenie Żywego Różańca zostało założone przez Sł. Bożą Paulinę Jaricot w Lyonie w 1826 r. Dnia 27 stycznia 1832 r. Papież Grzegorz XVI zatwierdził Statut Żywego Różańca i nadał mu odpusty. Patronką Żywego Różańca ustanowił męczennicę św. Filomenę.

      Modlitwa ta ma charakter medytacyjno-kontemplacyjny, wyrażony w czterech częściach – tajemnicach: Radosnej, Światła, Bolesnej i Chwalebnej. Może mieć w zależności od intencji modlącego wymiar błagalny, wstawienniczy lub dziękczynny.

        W objawieniach Fatimskich Matka Boża przekazała w 1917 roku 15 obietnic. Powiedziała między innymi: Różaniec stanowi skuteczną broń przeciw piekłu i zniszczy wszystkie herezje na świecie... ...Ktokolwiek uczci Mnie przez odmawianie różańca , nie umrze śmiercią niespodziewaną, bez sakramentów świętych...
Wielkim czcicielem Różańca Świętego, jego orędownikiem był św. Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673-1716) autor wspaniałych dzieł, szczególnie: Przedziwny Sekret Różańca. Szczególny charyzmat jako apostoł Różańca miał bł. Bartłomiej Longo. Jego droga świętości była oparta na natchnieniu jakie usłyszał w głębi serca: Kto szerzy różaniec, ten jest ocalony! . Bliższy naszym czasom jest św. Ojciec Pio, który różańcem a nazywał go "bronią Maryi" zawsze pokonywał szatana i jego wszystkich wysłanników. Jego ostatnim życzeniem dla duchowych dzieci było: „Kochajcie Maryję i czyńcie wszystko, by Ją kochano – zawsze odmawiajcie różaniec".
        Trójce dzieci z Fatimy Maryja powtarzała: Módlcie się, módlcie się wiele na Różańcu....mówcie go co dziennie, powiedzcie ludziom by odmawiali Różaniec. Patrz na mnie i mów Różaniec - mówiła Matka Najświętsza do Bernadetty w Lourdes.
Ojciec św. Jan Paweł II mówił: Różaniec jest moją codzienną modlitwą – i muszę powiedzieć, że jest modlitwą cudowną w swej prostocie i w swej głębi. W Liście apostolskim na Rok Różańca pisze: Różaniec zatem choć ma charakter maryjny, jest modlitwą o sercu chrystologicznym. Zatem przesuwając paciorki różańca modląc się rozważamy jednocześnie najgłębsze treści Ewangelii.

        Róże Różańcowe w naszej parafii były od dawna. Po wprowadzeniu Tajemnic Światła przez św. Jana Pawła II zostały rozszerzone do 20 tajemnic. Zostały też utworzone nowe Róże Różańcowe. Każda Róża ma swoją nazwę i widnieje ona na paseczku każdej tajemnicy, co pozwala sprawną comiesięczną wymianę. Obecnie w XV Różach modli się 300 parafian. Jest to duża wspólnota modlitewna w parafii wypraszająca wiele łask, modląca się w Intencjach Papieskich Kościoła oraz wszystkich intencjach parafii. Członkowie Róż prowadzą modlitwę różańcową przed każdą Mszą św. Mamy 2 duże różańce - jeden noszony jest podczas procesji przez dzieci lub członków dorosłych, a drugi towarzyszy w ostatniej drodze na ziemi, jako znak umiłowania modlitwy różańcowej.

         Zmiany tajemnic różańcowych odbywają się w każdą I niedzielę miesiąca o godz. 16.00 w kościele. Każdy członek Róży modli się jedną dziesiątką Różańca, co daje codziennie cały Różaniec, gdyż w każdej Róży jest 20 członków, z których każdy modli się przez miesiąc losowo wybraną jedną tajemnicą z tej Róży korzystając z 20 odmówionych tajemnic codziennie, czyli całego różańca.

        Podczas zmiany tajemnic ks. Proboszcz:
• w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego
• podaje miesięczną intencję
• zachęca do wspólnego odmówienia jednego dziesiątka Różańca
• błogosławi
• na zakończenie śpiew pieśni maryjnej

        Obowiązki członków Żywego Różańca:
• zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca
• udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych
• częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych
• rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską
• odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika
• udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy

         Święta Penitencjaria 25 października 1967r. udzieliła członkom Żywego Różańca 8 odpustów zupełnych w ciągu roku pod zwykłymi warunkami.
• w dniu przyjęcia do Żywego Różańca
• Ofiarowania Pańskiego (2 lutego)
• Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 marca)
• Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym)
• Wniebowzięcia Matki Bożej (15 sierpnia)
• w Święto Królowej Różańca Świętego (7 października)
• Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 grudnia)
• Narodzenia Pana Jezusa (25grudnia)

Roze1

OBIETNICE RÓŻAŃCOWE ZŁOŻONE PRZEZ NAJŚW. MARYJĘ PANNĘ ŚW. DOMINIKOWI

1. Ktokolwiek będzie mi służył przez odmawianie różańca świętego otrzyma wyjątkowe łaski.
2. Obiecuję moją specjalną obronę i największe łaski wszystkim tym, którzy będą odmawiać różaniec.
3. Różaniec stanie się bronią przeciw piekłu, zniszczy, pomniejszy grzechy, zwycięży heretyków.
4. Spowoduje on, że cnoty i dobre dzieła zakwitną; otrzyma on od Boga obfite przebaczenie dla dusz; odciągnie serca ludu od umiłowania świata i jego marności; podniesie je do pożądania rzeczy wiecznych.
5. Dusza, która poleci mi się przez odmawianie różańca, nie zginie.
6. Ktokolwiek będzie odmawiał różaniec i odda się rozmyślaniu nad jego świętymi tajemnicami, nigdy nie będzie pokonany przez niepowodzenia. Bóg nie będzie karał w swojej sprawiedliwości, nie zginie śmiercią niespodziewaną, jeżeli będzie sprawiedliwym, wytrwałym w łasce Bożej i będzie godnym życia wiecznego.
7. Ktokolwiek będzie miał prawdziwe nabożeństwo do różańca – nie umrze bez sakramentów Kościoła.
8. Wierni w odmawianiu różańca będą mieli w życiu i przy śmierci światło Boże i pełnię Jego łaski.
9. Uwolnię z czyśćca tych, którzy mieli nabożeństwo do różańca świętego.
10. Wierne dzieci różańca zasłużą na wysoki stopień chwały w niebie.
11. Otrzymacie wszystko, o co prosicie przez odmawianie różańca.
12. Wszystkich, którzy rozpowszechniają różaniec, będę wspomagała w ich potrzebach.
13. Otrzymałam od mojego Boskiego Syna obietnicę, że wszyscy obrońcy różańca będą mieli za wstawienników cały Dwór Niebieski w czasie życia i w godzinę śmierci.
14. Wszyscy, którzy odmawiają Różaniec, są moimi synami i braćmi mojego Jedynego Syna Jezusa Chrystusa.
15. Nabożeństwo do mojego różańca jest wielkim znakiem przeznaczenia do nieba.

WSPÓLNOTY MĘKI PAŃSKIEJ (DROGA KRZYŻOWA)

Przy miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych odbywa się też zmiana tajemnic Drogi Krzyżowej, gdyż w ramach Róż Różańcowych postało 5 wspólnot, które rozważają Mękę naszego Pana Jezusa Chrystusa. W skład jednej Drogi Krzyżowej wchodzi 14 stacji, czyli 70 osób codziennie w intencjach parafii oraz podanych przez ks. Proboszcza, oprócz modlitwy jednego dziesiątka różańca rozważa jedną stację Drogi Krzyżowej.
Pójdź drogą Chrystusa Ukrzyżowanego !

Zmiany Tajemnic Różańcowych i Drogi Krzyżowej odbywają się w każdą I niedzielę miesiąca o godz. 16.00 w kościele. Każdy członek Róży modli się tylko jedną dziesiątką Różańca a tak wiele zyska.

Opiekunem Róż Różańcowych i Wspólnot Męki Pańskiej jest ks. Proboszcz Bernard Jurczyk.

 

Zapraszamy do modlitwy we Wspólnotach!!